Mepivastesin roztw. do wstrz. (30 mg/ml) - 50 amp. 1,7 ml

Nasiękowo lub jako blokada okołonerwowa w obrębie jamy ustnej. Lek jest przeznaczony do stosowania wyłącznie w stomatologii. Ponieważ ból ustępuje zależnie od indywidualnej wrażliwości pacjenta, należy zastosować najmniejszą dawkę prowadzącą do skutecznego znieczulenia. Do bardziej rozległych zabiegów może
być potrzebne użycie jednego lub więcej wkładów, bez przekraczania maksymalnej zalecanej dawki. Dorośli: maksymalna zalecana dawka wynosi 4,4 mg mepiwakainy/kg mc., z najwyższą dopuszczalną zalecaną dawką 300 mg mepiwakainy u osoby o mc. >70 kg, co odpowiada 10 ml roztworu. Należy pamiętać o konieczności uwzględnienia masy ciała pacjenta przy podawaniu maksymalnej dawki. Każdy pacjent ma zarówno inną masę ciała, jak i różną tolerancję na maksymalną ilość mepiwakainy. Ponadto, istnieją wyraźne indywidualne różnice czasu rozpoczęcia i trwania znieczulenia. Maksymalne dopuszczalne dawki u dorosłych: mc. 50 kg - 220 mg mepiwakainy (7,3 ml; 4,0 wkłady 1,7 ml); mc. 60 kg - 264 mg mepiwakainy (8,8 ml; 5,0 wkładów 1,7 ml); mc. ≥70 kg - 300 mg mepiwakainy (10 ml; 5,5 wkładu 1,7 ml). Dzieci i młodzież: ustalając ilość leku do wstrzyknięcia należy uwzględnić wiek i masę ciała dziecka oraz od rozległość zabiegu. Średnia dawka wynosi 0,75 mg (0,025 ml) roztworu do wstrzykiwań/kg mc.: ok. 1/4 wkładu (15 mg mepiwakainy) dla dziecka o mc. 20 kg. Leku nie należy stosować u dzieci w wieku <4 lat (ok. 20 kg mc.). Maksymalna zalecana dawka u dzieci i młodzieży wynosi 3 mg mepiwakainy/kg mc. (0,1 ml roztworu do wstrzykiwań/kg mc.). Maksymalne dopuszczalne dawki u dzieci: mc. 20 kg - 60 mg mepiwakainy (2 ml; 1,2 wkładu 1,7 ml); mc. 35 kg - 105 mg mepiwakainy (3,5 ml; 2,0 wkłady 1,7 ml); mc. 45 kg - 135 mg mepiwakainy (4,5 ml; 2,5 wkładu 1,7 ml). Jednoczesne stosowanie leków uspokajających w celu zmniejszenia lęku u pacjenta. Jeśli podawany jest lek uspokajający, maksymalna bezpieczna dawka mepiwakainy powinna zostać zmniejszona ze względu na kumulujące się depresyjne działanie takiego połączenia leków na OUN. Szczególne grupy pacjentów. Ze względu na brak danych klinicznych, należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania najmniejszej skutecznej dawki znieczulającej u: pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Mepiwakaina jest metabolizowana w wątrobie, co u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może prowadzić do zwiększenia jej stężenia w osoczu, szczególnie po ponownym podaniu. Jeżeli konieczne jest powtórne wstrzyknięcie, należy obserwować, czy u pacjenta nie pojawia się jakikolwiek objaw przedawkowania. Sposób podania. Miejscowe znieczulenie: w przypadku stanu zapalnego lub zakażenia w miejscu iniekcji: nie należy wstrzykiwać miejscowego środka znieczulającego w miejsce objęte zakażeniem lub stanem zapalnym (ryzyko dalszego przeniesienia zakażenia); podczas stosowania blokady regionalnej dotyczącej obszaru objętego zakażeniem lub stanem zapalnym, lek należy stosować ze szczególną ostrożnością (mniejsza przewidywalność działania – możliwa konieczność zwiększenia dawki, a tym samym zwiększone ryzyko wystąpienia objawów toksycznych). Szybkość wstrzykiwania nie powinna być większa niż 0,5 ml roztworu na 15 s tj. 1 wkład/min. Przypadkowe wstrzyknięcie donaczyniowe (np.: nieumyślne wstrzyknięcie dożylne do krążenia ogólnoustrojowego, nieumyślne wstrzyknięcie dożylne lub dotęcznicze w obrębie głowy lub szyi), może spowodować poważne reakcje niepożądane, takie jak drgawki, a następnie depresja OUN lub krążeniowo-oddechowa i śpiączka, postępująca aż do zatrzymania oddechu w wyniku nagłego dużego stężenia mepiwakainy w układzie krążenia. Dlatego, aby upewnić się, że podczas wstrzykiwania igła nie weszła do naczynia krwionośnego, należy wykonać aspirację w co najmniej dwóch płaszczyznach (obrót kaniuli o 180st.) przed podaniem preparatu do znieczulenia. Brak krwi w strzykawce nie gwarantuje jednak uniknięcia wstrzyknięcia do naczynia. Przypadkowe wstrzyknięcie do nerwu może prowadzić do rozprowadzenia preparatu wstecznie wzdłuż nerwu. Aby uniknąć podaży do nerwu i zapobiec jego uszkodzeniu w związku z blokadą, zawsze - jeśli podczas wstrzykiwania u pacjenta pojawi się uczucie miejscowego porażenia prądem lub jeśli wstrzyknięcie jest szczególnie bolesne - należy delikatnie wycofać igłę. Jeśli dojdzie do uszkodzenia nerwu igłą, potencjalny efekt neurotoksyczny mepiwakainy może zostać nasilony, gdyż powstałe w następstwie urazu upośledzenie przepływu krwi między włóknami nerwowymi utrudnia usuwanie mepiwakainy z miejsca podania.