Rabipur proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz. (27,9 j.m./dawkę) - 1 fiol. proszku + rozp. + igły

Domięśniowo. Zalecana dawka zarówno przy szczepieniu pierwotnym, jak i przypominającym wynosi 1 ml. Profilaktyka przed ekspozycją. Schematy szczepienia pierwotnego. Schemat klasyczny: pierwsza dawka - dzień 0.; druga dawka - dzień 7.; trzecia dawka - dzień 21. (lub 28.). Schemat przyspieszony: pierwsza dawka - dzień 0.; druga dawka - dzień 3.; trzecia dawka - dzień 7. Zastosowanie przyspieszonego schematu szczepienia należy rozważyć wyłącznie u osób w wieku 18 do 65 lat, u których nie jest możliwe zastosowanie klasycznego schematu szczepienia przed ekspozycją w czasie 21 lub 28 dni przed wymaganym terminem uzyskania ochrony. Alternatywnie, u osób w pełni kompetentnych immunologicznie można stosować jednotygodniowy schemat z 2 dawkami: w dniach 0. i 7. U osób z obniżoną odpornością należy stosować klasyczny schemat trzydawkowy. Przyspieszony schemat szczepienia i jednotygodniowy schemat z 2 dawkami w dniach 0. i 7. można stosować, jeśli towarzyszy temu wykonanie badań serologicznych 2 do 4 tyg. od podania pierwszej szczepionki przeciw wściekliźnie w celu oceny konieczności podania dodatkowej szczepionki. Zaleca się konsultację ze specjalistą chorób zakaźnych lub immunologiem. Lek należy stosować zgodnie z oficjalnymi zaleceniami. Dawki przypominające. Zazwyczaj, podanie dawki przypominającej zalecane jest co 2 do 5 lat. Wymagany termin szczepienia przypominającego po zastosowaniu przyspieszonego schematu szczepienia pierwotnego nie został jeszcze określony. Badania serologiczne w celu potwierdzenia poziomu przeciwciał wynoszącego ≥0,5 j.m./ml, służące ocenie konieczności podania dawek przypominających, należy przeprowadzać zgodnie z oficjalnymi zaleceniami. Szczepionka może być stosowana jako szczepionka przypominająca u osób szczepionych uprzednio dowolną szczepionką wytworzoną przy użyciu ludzkich komórek diploidalnych (HDCV). Profilaktyka po ekspozycji. Profilaktyka po ekspozycji powinna być zastosowana najszybciej jak to możliwe po ekspozycji na wirus. Zalecana profilaktyka po ekspozycji zależnie od rodzaju ekspozycji. Kategoria I: dotykanie lub karmienie zwierząt; oślinienie skóry o nienaruszonej ciągłości; kontakt skóry o nienaruszonej ciągłości z wydzielinami lub wydalinami zwierzęcia lub osoby chorej na wściekliznę - nie stosować profilaktyki, jeśli jest dostępna wiarygodna dokumentacja medyczna. Kategoria II: skubanie odsłoniętej skóry; niewielkie zadrapania lub otarcia bez krwawienia - natychmiast podać szczepionkę (jeżeli pies lub kot pochodzący z rejonu o niskim ryzyku zakażenia lub przebywający na takim obszarze nie ma objawów choroby i jest poddawany obserwacji, leczenie może być odłożone). Przerwać leczenie, jeśli w ciągu 10- dniowej obserwacji zwierzę pozostaje zdrowe (ten okres obserwacji dotyczy tylko psów i kotów. Z wyjątkiem gatunków zagrożonych, inne domowe lub dzikie zwierzęta podejrzane o wściekliznę powinny być poddawane eutanazji, a ich tkanki zbadane pod kątem obecności antygenu wścieklizny przy użyciu odpowiednich technik laboratoryjnych) lub po wykonaniu testów w renomowanym laboratorium i przy użyciu odpowiednich technik diagnostycznych potwierdzono ujemne wyniki badania na obecność wirusa wścieklizny. Kategoria III: Pojedyncze lub mnogie ugryzienia (ugryzienia okolic głowy, szyi, twarzy, dłoni i genitaliów są klasyfikowane jako kategoria III z powodu silnego unerwienia tych miejsc) albo zadrapania, oślinienie skóry o naruszonej ciągłości; oślinienie błon śluzowych (np. przez lizanie); kontakt z nietoperzami (w przypadku kontaktu człowieka z nietoperzem należy rozważyć zastosowanie profilaktyki po ekspozycji, chyba że dana osoba może potwierdzić, iż nie została ugryziona ani podrapana i nie doszło do kontaktu zwierzęcia z jej błonami śluzowymi) - natychmiast podać szczepionkę przeciw wściekliźnie i immunoglobulinę, najlepiej jak najszybciej po rozpoczęciu profilaktyki po ekspozycji. Immunoglobulinę przeciw wściekliźnie można podać po maksymalnie 7 dniach od daty pierwszego szczepienia. Przerwać leczenie, jeśli w ciągu 10- dniowej obserwacji zwierzę pozostaje zdrowe lub po wykonaniu testów w renomowanym laboratorium i przy użyciu odpowiednich technik diagnostycznych potwierdzono ujemne wyniki badania na obecność wirusa wścieklizny. Schematy immunizacji po ekspozycji osób uprzednio nieszczepionych. Schemat Essen (5 dawek): pierwsza dawka - dzień 0.; druga dawka - dzień 3.; trzecia dawka - dzień 7.; czwarta dawka - dzień 14.; piąta dawka - dzień 28. Schemat Zagrzeb (4 dawki): pierwsza dawka - dzień 0., 2 dawki (1 wstrzyknięcie w każdy z dwóch mięśni naramiennych lub każde z ud); trzecia dawka - dzień 7.; czwarta dawka - dzień 21. Schemat Essen zredukowany (4 dawki): pierwsza dawka - dzień 0.; druga dawka - dzień 3.; trzecia dawka - dzień 7.; czwarta dawka - dzień 14. Schemat zredukowany Essen może być stosowany alternatywnie u zdrowych, w pełni kompetentnych immunologicznie osób po ekspozycji na wirus, pod warunkiem zastosowania odpowiedniego zaopatrzenia rany i 4 podania (w przypadku kategorii ekspozycji III ale również II) immunoglobuliny oraz szczepionki kwalifikowanej przez WHO. W przypadku uprzednio immunizowanych osób profilaktyka po ekspozycji składa się z 2 dawek podawanych w dniach 0. i 3. W tym przypadku nie podaje się immunoglobuliny przeciw wściekliźnie. Osobom z obniżoną odpornością po ekspozycji kategorii II i III należy podać 5 dawek szczepionki, w połączeniu z kompleksowym leczeniem ran oraz miejscowym nasączaniem iniekcyjnym immunoglobuliną przeciw wściekliźnie. Schematy immunizacji po ekspozycji osób z obniżoną odpornością. Schemat Essen: pierwsza dawka - dzień 0.; druga dawka - dzień 3.; trzecia dawka - dzień 7.; czwarta dawka - dzień 14.; piąta dawka - dzień 28. Schemat alternatywny dla schematu Essen: pierwsza dawka - dzień 0., 2 dawki (przy czym jedną pojedynczą dawkę (1 ml) należy wstrzyknąć w prawy mięsień naramienny, a drugą pojedynczą dawkę - w lewy mięsień naramienny. U małych dzieci szczepionkę należy wstrzykiwać w przednio-boczną część każdego z ud. Daje to łącznie 6 dawek.); druga dawka - dzień 3.; trzecia dawka - dzień 7.; czwarta dawka - dzień 14.; piąta dawka - dzień 28. Jeśli to możliwe, odpowiedź immunologiczna przeciw wirusowi wścieklizny powinna być mierzona w okresie od 2 do 4 tyg. (najlepiej 14. dnia) od dnia rozpoczęcia immunizacji, co pozwoli stwierdzić, czy konieczne jest podanie dodatkowej dawki szczepionki. W trakcie terapii po ekspozycji nie należy podawać leków immunosupresyjnych, chyba że jest to konieczne w celu leczenia innych stanów chorobowych. Dzieci i młodzież. U dzieci i młodzieży stosuje się taką samą dawkę, jak u dorosłych (1 ml). Sposób podania. Szczepionka przeznaczona jest wyłącznie do podawania domięśniowego. U dorosłych oraz dzieci w wieku ≥2 lat szczepionkę należy podawać w mięsień naramienny. U dzieci w wieku <2 lat zaleca się podanie szczepionki w przednio-boczną część uda.